terug

Mustafa Stitou (1974) studeerde filosofie aan de Universiteit van Amsterdam.
Als dichter debuteerde hij met de bundel Mijn vormen (1994), die werd
genomineerd voor de C.Buddingh-Prijs. Vier jaar later verscheen Mijn
gedichten (1998). Bij de Bezige Bij verscheen zijn derde bundel Varkensroze ansichten (2003).
Deze werd bekroond met de VSB Poëzieprijs en de Jan Campertprijs.
Stitou heeft ook naam gemaakt als performer en heeft opgetreden op
tal van literaire festivals in binnen- en buitenland. In 2008 debuteerde hij
als toneelschrijver.


Anekdote

Uit Lenins lichaam, dat zich in een
mausoleum bevindt, groeit een sponsachtige
uitwas, een soort zwam

lees ik in de krant. In gezelschap van
een klankdichter, traumatoloog
van beroep, bezocht ik tijdens een internationaal

poëziefestival een themapark, omsloten
door een gracht, prikkeldraad en wachttorens.
In de schaduw van pijnbomen herbergt het

een verzameling reusachtige sovjethelden
van brons, koper en ijzer, waaronder tien
Lenins en minstens een Stalin, verzameld

na de implosie van de Sovjet-Unie. Langs
de beelden loopt een kronkelend pad,
uit luidsprekers schetteren propagandaliederen.

De geestelijke vader van het park, oud-
worstelkampioen, na de perestrojka fortuin gemaakt
met de export van paddestoelen en inmiddels

meerdere malen uitverkoren tot liberaal
van het jaar, beschouwt het park als postume aanklacht
tegen het sovjetregime, een waarschuwing tegen

totalitarisme, een geschenk aan toekomstige generaties.
Verkleed als soldaat van het Rode Leger wees
de gids ons op een zes meter hoog beeld van Lenin,

met opgeheven arm, waarvan de duim
ontbrak; daar had een vogel een nest gebouwd.
Het idee voor het park ontstond tijdens een bezoek

aan een fabriek, op de uitgestrekte vloer zag de liberaal
van het jaar het afgebroken hoofd van Lenin liggen
en het betoverde hem (zei hij in een interview).

Terwijl ik in het souvenirwinkeltje een leninmok
afrekende, vertelde de klankdichter
een anekdote over een beeldhouwer die

een beeld van Lenin had gemaakt met hoed op
en hoed in de hand, een beeld waarvoor hij
met zijn leven heeft betaald.